موذن داشت اذان ظهر را مي گفت که در زدند. پسر يکي مانده به آخري همسايه ي سر کوچه اي آمده بود به عزيز مي گفت پشت تلفن کسي با او کار دارد. با دمپايي هاي لنگه به لنگه و بزرگتر از خودم تا سر کوچه دنبال عزيز دويدم. او هم که قربانش بروم استاد رمزي حرف زدن و پيچاندن. ته حرف هايش زد توي سر خودش و همچين اشک دويد توي چشمهايش اما انگار نگاه متعجب مرا که ديد خودش را نگه داشت. اصلا نفهميدم پشت خط که بود و چه مي گفت. تا برگشتيم خانه ماهي هاي توي ماهي تابه جزغاله شده بودند. يک چيزهايي فهميده بودم و نفهميده بودم. اين جو سنگين. اين سکوت توي خانه. اين بهت بقيه و بغضي که از توي چشمهايشان ميخواست بزند بيرون. بهانه ي مامان را گرفتم و عزيز باز هم پيچاند. تا عصر سرگردان دنبال گل و پروانه و کرم هاي توي باغچه خودم را زدم به آن راه. تا وقتي دم غروب دايي آمد و برگشتيم خانه ي ما. هيچکس خانه نبود. عزيز از توي بقچه هاي توي کمد همان پيراهني را بيرون آورد که خيلي دوستش داشتم. آن موقع از آن پيراهن ها مد بود. پيراهن ساتن مشکي که دور مچ  و يقه اش تور سفيد بود. هر وقت مي خواستم بپوشمش مامان نمي گذاشت مي گفت: پي

 از وقتي که يادم مي آيد و ياد گرفتم غذا بخورم، جاي من سر سفره کنار خودش بود. بعضي وقت ها هم دوتايي مي رفتيم کنار کرسي توي اتاق پشتي و همان جا غذا مي خورديم. دو تايي. بعضي وقت ها که حوصله اش را داشت غذاي من را هم خودش مي داد. خيلي کم پيش مي آمد حوصله اش را داشته باشد. توي تمام عمرم آدمي به ساکتي او نديده بودم. در مواقع ضرورت چند کلمه اي حرف مي زد. تمام حرف زدن هايش با نگاه بود. آهسته مي رفت. آهسته مي آمد و بيشتر زمستان ها هم کارش پاکت پاکت سيگار کشيدن. با تمام بچگي و نفهميدن هايم مي فهميدم يک چيزي دارد پشت اين همه سيگار کشيدن و سکوت کردنش. بيشتر وقت ها هم شب ها د

اين همه مدت دفتر نوشته هايم را دنبال خودم مي کشيدم و اصلا به روي خودم نمي آوردم که خيلي وقت است حتا نگاهش هم نکرده ام. بعد از مدت ها دلم خواست که آهنگ وبلاگم را بشنوم. يک حسي توي دلم فرو ريخت ... دستانم روي صفحه کليد لغزيد ... دوباره شروع کردم به نوشتن ... مي نويسم. .. دوباره مي نويسم. همين.

 

  يادم نيست چطور با هم دوست شديم. شايد مثل هميشه اين من بوده ام که سلام کرده ام و گفته بودم مياي با هم بازي کنيم؟ و هر روز اين بازي کردن ها ادامه داشت تا شديم دوست صميمي. اين که من هميشه همه جا پا پيش گذاشته ام حس خوبي ست. حس اين که حالا يک دوستي چند ساله ي عميق بين ماست. خلاصه داشتم مي گفتم به گمانم شايد گوشه اي ايستاده بودم و به محله ي جديدمان نگاه مي کردم تا اين که او را ديده ام و سلام کرده ام و و و ... هميشه تو قهر کردن هايمان کوتاه مي آمدم که مبادا ديگر نخواهد با من دوست باشد. اولين دوست بچگي هايم بود. بيشتر اوقات ترس از دست دادنش باعث مي شد هرچيزي که او

  - چرا ساکتي؟+ دارم فکر مي کنم.- به چي؟+ به چيزايي که تا حالا فکر نکردم.- مثلن به چي؟- به خودم.  

 

 

 

حالا بودن يا نبودن اين آدم ها تنها بستگي به يک چراغ دارد. شايد يهو يک چراغ ديگر هيچ وقت روشن نشود. به همين راحتي ...